trang chính | lời giới thiệu | sống lời chúa | truyện ngắn | liên lạc


 

Michael Quang Nguyen, SVD
I Scream Out Loud!
 

 

I am exhausted because of life,

I breathe stertorously because of life!

I work at an orange factory as a foreman.

I count money!

I, who have a beautiful wife.

I, who have intelligent children.

I have been diagnosed with cancer.

I scream out loud!

For twenty years already, I have felt so exhausted that I am very often short of breath. I have suffered with migraine headache, the pulse of my heart is fast, my eyes appear like that of a fatuous person, because every morning, I must get up quite early; like a person who is chased by a ghost, I speedily rush to the bathroom. I hurriedly pour warm water on my head, I nervously blow my hair with a hair drier, I hastily comb my hair, I put on my clothes, I frantically run to my car, I start the engine, I then quickly disappear into the river of the many cars streaming up and down the freeways.

Deserting the waves of a multitude of cars which have become frozen just like the frozen beetles in numerous freeways that are interlaced, I look for a shortcut, and in panic turn left, and then nervously turn right. I angrily honk the horn, I run quickly into the orange factory.

Having selected the fresh oranges, I, just like a robot, motionlessly place them into the containers evenly. After counting the fresh round oranges with polished skins, I put them into the wooden containers, which are one by one picked up by the iron rail that slowly rolls along. The wooden containers, filled to the brim with the oranges, are quietly carried away towards the end of the rail, and then all the way to a huge truck. Having filled its empty belly with many wooden containers of oranges, the truck turns on the engine which in turn moves its sixteen wheels to roll on the freeways. Another ravenous truck with its empty belly taciturnly rolls its sixteen wheels towards the iron rail, and impetuously waits for many wooden containers of the fresh oranges to fill up its empty belly.

I, the foreman who receives good wages, have worked for an orange factory for the past twenty years. At first my salary was fifteen dollars per hour. The next five years, it was raised. In the seventh year, I was promoted to be the foreman. I thus received bonus money for being the boss. Being a foreman, I have to arrive at the factory earlier and stay up late. What a big deal! Being early and staying late have fashioned many hundred dollar notes that I receive on the last day of every week. Because of this paycheck, I am excited with my career: selecting and packing the fresh oranges into the wooden containers. Life is suddenly filled with countless notes and cash. While holding the check signed with four digit number each week, my heart is throbbing, the money makes the tip of my tongue numb. Exhaustion in all forms, waking up early, arriving home late, fighting for a lane on the freeway, suddenly evaporates because of the coins and the notes that I receive on the last day of every week.

I sing softly,

“Money is the fairy,

the energy of the youth, and

the health of the aged,

Oh! Money!”

Possessing much money means possessing the fairy. My wife, a beauty by nature, now becomes even more beautiful than ever because of the money from the orange factory. She has undergone many cosmetic surgeries: her chin, her lips, her breasts, her eyes, so many that she has been transformed into a figure of the fairy. She wears the best clothes; she enjoys luxurious meals. Above all, she loves me. I love to eat Phở [1], she cooks Phở with very pellucid broth. I love to eat pig intestine porridge with black pepper on the top, fried rice with grilled pork ribs and tofu, she immediately drives her convertible Volkswagen downtown. I love to smoke 555 cigarettes, she stops by the store to purchase many cartons. Showing her affection and concern, she even buys some additional expensive Cuban cigars on the way home. My two children, beautiful with their smooth skin, are the best students in a famous private university; their expensive tuition fees come from the four digits salary at the end of each week of the foreman of an orange factory. My house with the four huge bedrooms is the tallest mansion on the hill. My wife and I have the room with velvet curtains for all the windows. My daughter and my son, each enjoys their own room. Every room is basically provided with a HD TV set and a Sony computer set. Next to the dining room is a huge bar. The basement is filled with numerous brand name VSOPs and expensive wine bottles. Next to the dining room is the entertainment room, provided with leather sofas for those who would like to lie down while watching the movies displayed on the big screen by a Sony home theater system. Titanic, Avatar, Life of Pie, I lie down in the sofa in my home theater, watching them. I feel like I am watching a 3D movie in a cinema theater.

My life is fully fruitful. Volkswagens, my wife owns one, I have mine. I love my wife, my children and my life!

Because of my love for my wife and my children, I work for the orange factory two more days, Saturday and Sunday. I have worked every single day for the past twenty years.

My fingers feel tired while counting money!

The notes, while counting, cause the delighted feelings on the tops of the fingers.

I am abundantly blissful.

My life is colored in pink.

The red fly dragons fly over the green fields.

The fatty brown field mice delightfully stroll on the yellow rice fields.

The golden fish peacefully swim along the red rivers.

I, heaven on earth!

My soul, rejoice!

 

Yesterday, as usual, I got up early, I have a sore throat.

After paying a visit to my doctor,

he finally concludes,

— Throat cancer!

For the very first time in my life I taste medicines.

After receiving several chemotherapy treatments, my hair all falls out, I become bald!

My body becomes pallid. My face turns wan!

My skin changes to a yellow color, the color of the orange fruits that I once packed up and placed evenly in the wooden containers.

I sip Phở, Phở has become insipid.

I no longer desire a bowl of pig intestine porridge with black pepper on the top.

I throw out fried rice with grilled pork ribs and tofu!

I cough repeatedly while smoking the 555 cigarette and Cuban cigars!

I spit out the red wine, Cabernet Sauvignon.

I can swallow only the pills, the medicines for throat cancer!

Every morning I look through the window,

The sunrise is dazzling!

I dream of health.

I cry! Oh gosh, life is fugacious!

Should I realize this, I would have never lived my life like I had in the past twenty years.

The summer sky is azure blue, and yet I see only dried leaves waving by the window.

I feel regret for the past days, the days of copious health,

My wife drops by for a visit at the weekend.

I pick up the scent of the expensive fragrance from her body. Her nails are polished with the pink color; her mouth is the shape of a heart, her phoenix’s eyes, her round breasts. I stare at her. Her elegant body with her sleekly black hair makes me dream of my past health.

She asks, “When will you come home?”

My children kiss my forehead with goodbye kisses, “I have to go,

Tomorrow I have final exams.

Get well soon, daddy.”

But still I am falling down the cliff.

Throat cancer eats up my entire body.

I am slipping.

I almost hit the bottom of the ravine!

I burn the candles, looking up to the crucifix.

I pray like Hàn Mặc Tử:[2]

“Ave Maria! The Virgin Mother,

Please heal me!

Please help me!

If now,

a miracle happens,

I would still work in the orange factory,

Still work as the foreman.

But I would not work on Saturday and Sunday,

Because I have deeply realized how transient is this life!

There is and then there is not!

Vanity! Vanity! All is vanity!”

Unfortunately, a miracle does not happen.

I continue to suffer with cancer,

I breathe stertorously because of the deadly disease!

Cancer destroys my entire throat!

I lie down hopelessly in my sick bed,

My children ask, “Daddy, when are you coming home?”

I cry, cannot talk anymore, because the cancer has completely destroyed my throat!

With my five trembling fingers, I jot down on the piece of white paper, “Why are you both so skinny?”

They cry, “Oh dad! Mom has left us!”

I scream out loud! My immense scream pushes me down into the abyss.

 

I open my eyes,

My entire body is perspiring.

Looking through the window,

I see the Saturday morning sun joyfully rising.

By the window,

A tiny sparrow enthusiastically sings a simple hymn, “Good morning! The sun!”

Waking up from the nightmare,

I DON’T run in panic like a person chased by a ghost into the shower room like every day in the past twenty years.

But kneeling down, I pray to God, to Buddha, and to Mr. Sky.[3].

Seeing me in the kitchen making a cup of coffee, my wife surprisingly asks,

— Really? You’re not working today?

I respond roughly,

— Nope!

But my face shines blissfully like a flower, I turn to the window, softly singing a song…

Michael Quang Nguyen, SVD

_______________

Notes

[1] A Vietnamese soup eaten for breakfast... Phở is considered one of the Vietnamese’s most famous dishes.

[2] A famous Vietnamese Catholic poet who suffered with leprosy and died with a lingering death complicated with tuberculosis.

[3] The name of God in the Vietnamese culture

 

Michael Quang Nguyen, SVD
SUMIGAW AKO NG MALAKAS!
Translated by Cristina Buenviaje


Ako ay napapagod dahil sa buhay,

Ako ay nahihirapang huminga ng dahil sa buhay!

Ako ay nagtatrabaho sa isang pabrika ng kahel bilang isang kapatas.

Ako ay nagbibilang ng pera!

Ako ay mayroong isang magandang asawa.

Ako ay mayroong mga anak na matatalino.

Ako ay mayroong kanser.

Sumigaw ako ng malakas!

 

Sa loob ng dalawampung taon, nakakaramdam na ako ng kapaguran at kadalasan ay hinahabol ko ang aking paghinga. Nagdurusa ako sa matinding sakit ng ulo, mabilis ang pintig ng aking puso, at ang aking mga mata ay tulad sa isang nasisiraan ng ulo. Ito ay dahil sa gumigising ako ng maaga araw-araw na parang hinahabol ng multo, sumusugod sa paliguan para buhusan ng maligamgan na tubig ang aking ulo, pagkatapos ay aandap andap ang loob na patutuyuin at susuklayin ang aking buhok, magbibihis at dali daling tatakbo sa aking sasakyan para sumabay sa daloy ng maraming sasakyan na tumatakbo sa malawak na lansangan.

 

Para maiwasan ang alon ng mga sasakyan na tila baga nakapako na sa kalsada, humahanap ako ng maikling daanan upang makarating ako sa aking paroroonan, ang pabrika ng kahel na aking pinagtatrabahuhan.

 

Pagkatapos kong piliin ang mga sariwang kahel, tulad sa isang robot, maayos kong ilalagay ang mga ito sa mga sisidlan, lilinisin at bibilangin ang mga ito bago ilagay sa panibagong sisidlan. Dadamputin naman ito at ilalagay sa mga bakal na riles papunta sa malalaking truck. Matapos mapuno ang truck, aalis na ito upang sabayan ang daloy ng iba pang mga sasakyan sa malawak na lansangan. Darating naman ang panibagong truck upang kolektahin ang iba pang mga kahel.

 

Bilang isang kapatas sa pabrika ng kahel sa loob ng dalawanpung taon, maganda na ang aking kita. Noong una, ang suweldo ko ay $15 kada ora. Nung sumunod na limang taon, tumaas ito. Sa ikapitong taon, tumaas ang aking posisyon at ako ay naging kapatas, kasabay nito ang pagtaas muli ng aking suweldo. Bilang kapatas, kinakailangang ako ang maunang dumating sa pabrika sa umaga at maiwan ng huli sa gabi. Sa akin ay wala itong problema! Dahil dito, lumaki ang kinikita ko sa araw ng suweldo. Sapat na ito upang pukawin ang interes ko sa trabaho at tungkulin sa pabrika. Dahil sa malaking pera na aking kinikita, nawala ang aking kapaguran sa araw araw na problema, ang paggising ng maaga, ang pag-uwi ng gabi, ang pakikipagsabayan sa malawak na lansangan. Sapat na ito upang pabilisin ang tibok ng aking puso at pamanhidin ang dulo ng aking dila.

 

Malumanay akong kumanta sa sarili ko,

“Ang salapi ang diwata, O Diyos,

ang lakas ng aking kabataan, at

kalusugan sa katandaan,

O salapi!”

 

Ang pagkakaroon ng salapi ay ang pagkakaroon ng diwata. Ang aking asawa na biniyayaan ng kagandahan ng tadhana, ay naging mas maganda pa dahil sa perang kinikita ko sa pabrika ng kahel. Sumailalim siya sa maraming operasyon upang lalong patingkarin ang kanyang kagandahan: ang kanyang baba, labi, dibdib, mga mata at marami pa. Dahil dito, siya ay nagbagong anyo upang maging kawangis ng isang diwata. Ang mga damit na isinusuot niya at ang mga pagkain na kinakain niya ay pulos mamahalin. Mayroon din siyang sariling sasakyan. Upang ipakita sa akin ang kanyang malasakit at pasasalamat, ibinibigay niya ang aking mga pangangailangan, sa pagkain at sigarilyo. Palagi niya akong ipinagluluto ng aking mga paboritong pagkain: Phở[1] na iniluto sa masarap na sabaw, lugaw na may bituka ng baboy na binudburan ng paminta sa ibabaw at sinangag na may pritong tadyang ng baboy at tofu! Ibinibili rin niya ako ng mamahaling tabako na galing sa Cuba. Ang aking dalawang anak ay magaganda rin at makikinis ang kanilang kutis. Sila ang pinakamagaling sa pribadong pamantasan na kanilang pinapasukan. Ang pambayad sa mataas na matrikula nila ay naggagaling sa malaking sahod ko bilang kapatas sa pabrika ng kahel. Ang aming apat na kuwartong bahay ang pinakamataas na mansion sa burol. Mayroon kaming sari-sariling kuwarto na puno ng makabagong mga gadget tulad ng HD TV set at Sony computer set. Katabi ng hapag kainan ay isang malaking bareta at ang silong ay puno ng mamahaling VSOP at alak. Mayroon ding kaming kuwartong pang-aliwan kung saan mayroong komportableng sopa na gawa sa balat ng baka para sa mga gustong mahiga habang nanonood ng TV. Dito rin ako nagpapalipas ng oras habang nanonood ng mga paborito kong pelikula. Pakiramdam ko ay nasa isang malaking sinehan ako.

 

Matagumpay ang aking buhay. Kami ng asawa ko ay may tig-isang sasakyan. Mahal ko ang asawa ko, ang mga anak ko, at ang buhay ko!

 

Dahil sa pagmamahal ko sa buhay at pamilya ko, nagdagdag ako ng araw ng trabaho sa pabrika ng kahel, Sabado at Linggo. Sa ganito ako nagtatrabaho sa nakakaraang dalawampung taon na.

 

Nanghihina na ang aking mga daliri sa pagbibilang ng pera!

Nagbibigay ng kaligayan sa aking mga daliri ang pera habang ito ay aking binibilang.

Napakasaya ko.

Makulay ang aking daigdig at buhay.

Ang mga pulang dragon ay lumilipad sa ibabaw ng berdeng bukid.

Ang kayumanggi at matatabang mga daga ay masayang naglipana sa dilaw na bukirin.

Ang mga gintong isda ay payapang lumalangoy sa mga ilog.

Ako, langit sa lupa!

Ang aking puso ay nagdidiwang!

 

Kahapon, tulad ng dati, ako ay gumising nga maaga, ngunit ako ay nakaramdam ng pananakit sa aking lalamunan.

Pagkagaling sa konsulta sa doctor, sinabi niya sa akin, ako ay may

— kanser sa lalamunan!

Ito ang kauna-unahang pagkakataon sa buhay ko na uminom ako ng gamot.

Pagkatapos kong tumanggap ng gamutang chemotherapy para sa kanser, unti unti ay nalagas ang buhok ko at ako ay nakalbo!

Naging maputla ang aking balat at ang aking mukha ay naging hapis at matamlay. Ang aking balat naging katulad ng kulay ng mga kahel na ineempake ko sa pabrika.

Ang aking inuming Phở ay naging matabang at walang lasa.

Nawala na rin ang aking gana sa mga pagkain na gustong gusto ko nung araw: ang Phở ay nawalan na ng lasa, ganoon din ang lugaw na may bituka ng baboy na binudburan ng paminta sa ibabaw at ang sinangag na may pritong tadyang nga baboy at tofu! Nauubo na ako habang hinihithit ko ang aking 555 na sigarilyo at tabakong galing pa sa Cuba. Isinusuka ko na rin ang pulang alak at Cabernet Sauvignon. Ang tanging nalululon ko na lang ay ang mga gamot para sa kanser ng lalamunan!

Tuwing umaga, nanunungaw ako sa bintana upang tingnan ang pagsikat ng araw!

Nangangarap ako ng kalusugan.

Naiiyak ako habang sinasabing ang buhay ko ay sawi!

Kung nalaman ko lang na ganito ang mangyayari, disin sana ay hindi ako nabuhay ng ganito sa loob ng dalawampung taon.

Ang langit ay bughaw ngunit ang nakikita ko lamang ay ang tuyot na dahon na pumapagaspas sa aking bintana.

Napakalaki ng aking pagsisisi sa nakaraang mga araw nung ako ay malusog pa.

Dumadalaw ang aking asawa tuwing katapusan ng linggo.

Maganda pa rin ang aking asawa, mabango at malusog. Tuwing titingnan ko siya ngayon, naaalala ko ang nakaraan nung ako ay malusog pa. Tatanungin niya ako kung kalian ako uuwi. Ang aking mga anak ay dumadalaw din at bago umalis, ako ay hahalikan sa noo bilang pamamaalam sapagkat sila ay mayroong eksamen sa paaralan. Palagi nilang sinasabi na pagaling ako.

 

Subalit ako ay patuloy na nahuhulog sa bangin.

Kinakain ng kanser ang aking buong katawan.

Nahuhulog ako.

Nagmumuntik muntikan na akong sumayad sa kailaliman.

Nagsindi ako ng kandila at tumingin sa krus.

Nagdasal ako na parang si Hàn Mặc Tử:[2]

Ave maria, Birheng Ina,

Tulungan mo ako!

Tulungan mo ako!

 

Kung saka sakali at magkaroon ng milagro ngayon,

Magpapatuloy pa rin akong magtrabaho sa pabrika ng kahel bilang kapatas.

Ngunit hindi na ako magtatrabaho ng Sabado at Linggo, sapagkat nauunawaan ko na ngayon na ang buhay na ito ay pansamantala lamang!

Nandiyan ngayon, bukas ay wala na!

Kapalaluan, kapalaluan. Lahat ay kapalaluan!

Sa kasawiang-palad, walang milagrong nangyari.

Patuloy akong naghihirap sa kanser, at ako ay hirap ng huminga dahil sa nakamamatay na sakit na ito!

Sinalanta na ng kanser ang aking buong lalamunan!

Walang pag-asa akong nararatay sa aking kama, habang tinanong ako ng mga anak ko, “Daddy, kalian ka uuwi?”

Napapaiyak na lamang ako sapagkat hindi na ako makapagsalita.

Nanginginig ang mga kamay na isinulat ko sa kapirasong papel, “Bakit kayo namamayat?”

Habang umiiyak ay sinabi nila sa akin “Daddy, iniwan na kami ni Mommy!”

Napasigaw ako sa matinding kirot at ang hiyaw ko ay itinulak ako sa kailaliman.

 

Nang buksan ko ang aking mga mata,

Nagpapawis ang aking buong katawan.

Sabado ng umaga, habang nakadungaw sa bintana, nakita ko ang masayang sikat ng araw.

Sa may bintana, may isang ibon na buong pusong tumitiririt ng isang simpleng awit, “Magandang umaga! Araw!”

Pagkagising ko sa bangungot na ito, hindi na ako humangos na parang hinahabol ng multo para maligo tulad ng ginawa ko nuong nakaraang dalawampung taon.

Sa halip, lumuhod ako at nagdasal sa Maykapal, kay Buddha at kay Mr. Sky.[3]

Sa kusina, nakita ako ng aking asawa na nagtitimpla ng kape at may pagkagulat na itinanong sa akin,

—“Totoo ba ito? Hindi ka papasok ngayon?”

Sumagot ako na parang pabalang,

— “Hindi!”

Subalit ang aking mukha ay kumikinang ng tulad sa isang bulaklak. humarap ako sa bintana habang banayad akong kumanta ng isang awit…

Michael Quang Nguyen, SVD

Notes

[1] A Vietnamese soup eaten for breakfast... Phở is considered one of the Vietnamese’s most famous dishes.

[2] A famous Vietnamese Catholic poet who suffered with leprosy and died with a lingering death complicated with tuberculosis.

[3] The name of God in the Vietnamese culture

 

Michael Quang Nguyen, SVD
Aku Menjerit Sekuat-kuatnya!
Diterjemahkan oleh Elsa Loekito

 

 

Aku letih oleh karena hidup,

Aku bernafas terengah-engah oleh karena hidup!

Aku bekerja sebagai mandor di sebuah pabrik jeruk.

Aku menghitung uang!

Aku, beristri rupawan.

Aku, dikaruniai anak-anak yang baik lagi cerdas.

Aku telah didiagnosa menderita kanker.

Aku menjerit sekuat-kuatnya!

Sudah dua puluh tahun, aku merasa sangat letih karena nafasku seringkali terengah-engah. Aku menderita sakit kepala migran, denyut jantungku berdegup cepat, mataku tampak sayu karena setiap pagi, aku harus berangkat pagi-pagi buta; Bak dikejar hantu, aku bergegas memasuki kamar mandi. Dengan bergegas, kusiram kepalaku dengan air hangat, dengan cemas, kukeringkan rambutku dengan hair drier, dengan tergesa-gesa kusisir rambutku, kukenakan pakaian, dengan panik berlari ke arah mobil, kunyalakan mesin, dan aku pun tenggelam di tengah arus kendaraan yang berlalu lalang di jalan raya.

Berusaha meninggalkan aliran kendaraan yang seketika membeku di atas jalanan yang saling berpotongan seperti kumbang-kumbang kaku, aku mencari jalan pintas, membanting setir ke arah kiri, lalu ke kanan. Kutekan bel klakson melampiaskan amarah, lalu melaju kencang menuju pabrik tempatku bekerja.

Setelah memilah dan memilih buah-buah jeruk yang masak, bak sebuah robot, tanpa ragu kususun buah-buah itu ke dalam setiap dus. Setelah menghitung buah demi buah yang berkulit mulus cemerlang, kuletakkan jeruk-jeruk itu ke dalam kotak-kotak kayu, yang kemudian dibawa perlahan oleh sebuah rel besi yang berjalan otomatis. Kotak-kotak kayu yang penuh itu dibawa menuju bagian ujung rel, memasuki sebuah truk besar. Truk yang besar itu, setelah diisi oleh kotak-kotak kayu berisi jeruk sampai ‘kenyang’ , menyalakan mesin yang memutar enam-belas roda untuk membawanya melaju di atas jalan raya. Truk berikutnya yang tidak kalah besar dengan perutnya yang kosong pun merayap dengan keenambelas rodanya yang berputar menuju rel besi tadi, menunggu kotak-kotak kayu berikutnya untuk mengisi perutnya yang kosong.

Aku, seorang mandor pabrik yang menerima upah layak, telah bekerja di sebuah pabrik jeruk selama dua puluh tahun terakhir. Pada awalnya, upah yang kuterima bernilai lima belas dollar per jam. Lima tahun kemudian, angka itu meningkat. Pada tahun yang ketujuh, aku mendapat kenaikan pangkat menjadi mandor pabrik. Sebagai seorang bos, tentunya aku mendapat bonus. Sebagai seorang mandor, tentunya aku harus tiba di pabrik lebih awal dan pulang lebih larut. Apalah arti semua itu! Datang pagi dan pulang malam menghasilkan lembar-lembar dollar yang kuterima di akhir minggu. Karena gaji ini, aku merasa bersemangat dalam menjalankan pekerjaanku: memilih dan mengepak buah-buah jeruk segar ke dalam kontak-kotak kayu. Uang dan cek yang tak terhitung jumlahnya menggulir seketika ke dalam kehidupanku. Sembari menggenggam cek yang kuterima dengan empat angka tertera di atasnya, jantungku berdetak sangat kencang. Ujung lidahku menjadi kaku dibuatnya. Kepenatan dalam bentuk apapun juga, bangun pagi, pulang larut malam, beradu dengan kendaraan lain di jalan raya, menguap seketika oleh koin-koin dan lembaran uang yang kuterima pada setiap akhir minggu.

Aku bersenandung,

Uang bak bidadari jelita,

Energi bagi kaum muda,

kesehatan bagi orang tua,

Oh! Uang!”

Memiliki uang yang banyak berarti memiliki sang bidadari. Istriku, elok adanya, kini menjadi semakin elok dari sebelumnya karena uang yang datang dari pabrik jeruk itu. Ia telah menjalani operasi plastik berulang kali: bagian dagu, bibir, dada, mata, begitu banyaknya sampai-sampai dirinya telah berubah menjadi seorang bidadari. Ia mengenakan pakaian yang terbaik; ia menikmati makanan-makanan mewah. Di atas segalanya, ia mencintaiku. Ia gemar makan Phở [1], ia memasak Phở dengan kuah kaldu yang sangat sedap. Ia gemar makan bubur usus dengan taburan lada hitam, nasi goreng dengan tulang iga babi dan tahu; Seketika ia mengendarai kendaraan Volkswagen yang bagian atapnya bisa dibuka menuju ke pusat kota. Aku suka merokok rokok bermerk 555, ia mengunjungi toko rokok untuk membeli rokok berdus-dus banyaknya. Menunjukkan perhatian dan cintanya padaku, bahkan ia membeli cerutu mahal yang berasal dari negara Kuba dalam perjalanannya pulang ke rumah. Kedua anakku, berparas elok dengan kulit bersih nan menawan, adalah pelajar terbaik di sebuah universitas privat ternama; biaya kuliah mereka yang tinggi dibayar oleh upah bernilai empat angka yang diterima setiap akhir minggu oleh seorang mandor di sebuah pabrik jeruk. Rumah kediamanku yang memiliki empat ruang tidur amat luas adalah istana yang tertinggi di atas sebuah bukit. Aku dan istriku menempati ruangan yang memiliki tirai beludru pada setiap jendela. Kedua anakku yang perempuan dan yang laki-laki, masing-masing menikmati kamar mereka sendiri. Setiap ruangan dilengkapi dengan sebuah TV digital berkualitas tinggi dan sebuah komputer Sony. Di dekat ruang makan, terdapat sebuah bar yang sangat luas. Di lantai basement, terdapat berbagai merk minuman anggur terkenal dan “VSOP”. Di sebelah ruang makan terdapat ruang rekreasi yang dilengkapi dengan sofa kulit bagi siapa saja yang ingin berbaring sembari menonton film yang diputar di layar lebar melalui sebuah sistim home theatre Sony. Titanic, Avatar, Life of Pie, aku pun berbaring di atas sofa di bioskop rumahku, menonton film film itu satu persatu. Aku merasa bagaikan menonton film 3 dimensi di gedung bioskop.

Hidupku sungguh-sungguh melimpahkan banyak hasil. Volkswagens, isteriku mempunyai satu, aku juga memiliki satu untukku pribadi. Aku mencintai isteriku, aku mencintai anak-anakku, dan aku mencintai kehidupanku!

Karena cintaku bagi isteri dan anak-anakku, aku bekerja ekstra di pabrik jeruk, hari Sabtu dan Minggu. Setiap hari selama dua puluh tahun terakhir, aku bekerja.

Jari-jariku terasa nyeri saat menghitung uang!

Lembaran-lembaran uang yang ada, saat kuhitung, memberikan perasaan tersendiri bagi ujung-ujung jariku.

Aku merasa bahagia sepenuhnya.

Hidupku diwarnai oleh warna merah jambu.

Capung bersayap merah beterbangan melintasi padang yang berwarna hijau.

Tikus sawah berwarna coklat yang gemuk berjalan lincah di atas padi yang menguning.

Ikan yang berwarna keemasan berenang dengan tenang sepanjang aliran sungai yang berwarna kemerahan.

Diriku, surga di dalam dunia!

Jiwaku, bersoraklah!

 

Hari kemarin, seperti biasa, aku bangun pagi-pagi buta, tenggorokanku terasa perih.

Setelah memeriksakan diri ke dokter, ia memberikan kesimpulan – kanker tenggorokan!

Untuk pertama kalinya dalam seumur hidupku, aku mencicip obat.

Setelah menerima beberapa kemoterapi, semua rambutku berguguran, kepalaku menjadi botak!

Tubuhku berubah menjadi pucat pasi. Wajahku tampak lesu!

Warna kulitku berubah menjadi kuning, seperti buah jeruk yang dulu kumasukkan dan kuatur sedemikian rupa ke dalam kotak-kotak kayu.

Kuseruput kuah mie ala Vietnam, Phở, Phở terasa hambar.

Tidak lagi kurasakan kerinduan untuk menikmati bubur usus babi yang ditaburi dengan lada hitam.

Kumuntahkan nasi goreng bersama iga babi panggang dan tahu !

Aku batuk berulang-ulang sementara menghirup rokok merk 555 dan cerutu asal Kuba!

Kumuntahkan anggur merah, Cabernet Sauvignon.

Aku hanya dapat menelan pil, obat untuk kanker tenggorokan!

Setiap pagi, aku melihat ke luar jendela,

Sinar mentari pagi begitu memukau!

Aku memimpikan tubuh yang sehat.

Aku menjerit! Oh, betapa fananya hidup ini!

Jikalau aku menyadari hal ini sebelumnya, aku tidak akan pernah menjalani hidup seperti yang telah kulakukan selama dua puluh tahun terakhir.

Langit musim panas berwarna biru, akan tetapi yang kulihat hanyalah daun-daun kering yang melambai-lambai di balik jendela.

Kusesali hari-hariku di masa lampau, hari-hari di saat kesehatanku berlebih,

Istriku datang berkunjung di akhir minggu.

Aku dapat merasakan aroma parfum berkualitas tinggi dari tubuhnya. Kukunya berwarna merah jambu; bibirnya berlekuk seperti hati, matanya menawan bak mata burung elang, dan dadanya yang penuh. Aku menatap dirinya. Tubuhnya yang tampak elegan dengan rambut hitamnya yang halus berkilau membuatku berangan-angan akan kesehatanku yang telah berlalu.

“Kapan kamu akan pulang ke rumah?” tanyanya.

Anak-anakku mengecup dahiku dengan kecupan perpisahan, “Aku harus pergi, besok ada ujian akhir. Lekas sembuh, Ayah.”

Tetapi, aku berguling ke jurang yang amat dalam.

Kanker tenggorokan menggerogoti seluruh bagian tubuhku.

Aku terjatuh.

Aku hampir mencapai dasar jurang!

Kunyalakan lilin, sambil menatap ke arah salib.

Aku berdoa seperti Hàn Mặc Tử:[2]

“Ave Maria! Bunda yang Perawan, sembuhkan aku! Tolong aku!

Kalau sekarang, terjadi mukjizat,

aku akan tetap bekerja di pabrik jeruk,

bekerja dengan posisi yang sama sebagai mandor pabrik.

Tetapi aku tidak akan bekerja lagi di hari Sabtu dan Minggu,

karena telah kusadari sedalam-dalamnya bahwa hidup ini bersifat sementara!

Untuk sesaat hidup ini ada, dan sesaat kemudian tiada!

Kesia-siaan! Kesia-siaan! Segalanya adalah kesia-siaan!

Amat disayangkan, tidak terjadi mukjizat.

Aku tetap menderita sakit oleh kanker,

Aku bernafas terengah-engah karena penyakit yang mematikan ini!

Kanker yang ganas telah menghancurkan seluruh tenggorokannku!

Aku berbaring tanpa harapan di atas tempat tidurku,

Anak-anaku bertanya padaku, “Ayah, kapan ayah akan pulang ke rumah?”

Aku hanya menangis, tidak bisa lagi aku berbicara, karena tenggorokanku telah hancur oleh karena kanker!

Dengan jari-jariku yang bergetar, kutulis di atas sebuah kertas putih, Mengapa kalian berdua tampak sangat kurus?”

Mereka menangis, “Ayah, Ibu telah meninggalkan kita!”

Aku menjerit sekuat-kuatnya! Kedahsyatan jeritanku mendorongku semakin dalam ke dalam jurang tanpa dasar. 

Kubuka mataku,

Tubuhku basah bermandikan keringat.

Melihat ke luar jendela,

Kulihat matahari pagi bersinar ceria di hari Sabtu.

Di tepi jendela,

Seekor burung kutilang bernyanyi, “Selamat pagi! Sang Matahari!”

Terbagun dari mimpi yang terlalu menakutkan,

Aku TIDAK berlari panik ke arah kamar mandi seakan-akan dikejar hantu, seperti yang selalu kulakukan setiap hari selama dua puluh tahun terakhir.

Akan tetapi, aku berlutut, berdoa kepada Tuhan, kepada Sang Buddha, dan kepada Tuan Langit.[3]

Melihat gerak-gerikku di dapur menyeduh secangkir kopi, istriku terkejut dan bertanya,

Sungguh? Ayah tidak bekerja hari ini?

Aku menjawabnya dengan singkat,

Tidak!

Namun, wajahku bersinar cerah bak bunga yang indah, menatap ke arah jendela, bersenandung...

Michael Quang Nguyen, SVD

_______________

Notes

[1] Mie kuah ala Vietnam yang menjadi menu sarapan sehari-hari..... Phở diakui sebagai salah satu hidangan Vietnam yang paling terkenal.

[2] Seorang sastrawan Vietnam Katolik terkenal yang menderita lepra dan meninggal setelah menderita komplikasi TBC.

[3] Julukan yang diberikan kepada Allah di dalam tradisi kebudayaan Vietnam.

 

 

Nguyễn Trung Tây
Tôi Hét Lên!

Tôi mệt nhọc với cuộc đời,
Tôi khò khè với cuộc sống!
Tôi làm hãng cam, làm anh cai.
Tôi đếm tiền.
Tôi, vợ đẹp.
Tôi, con khôn.
Tôi ung thư.
Tôi hét lên!






Tôi mệt nhọc với cuộc đời,

Tôi khò khè với cuộc sống!

Tôi làm hãng cam, làm anh cai.

Tôi đếm tiền.

Tôi, vợ đẹp.

Tôi, con khôn.

Tôi ung thư.

Tôi hét lên!

 

Hai mươi năm rồi, ngày nào tôi cũng mệt thở không ra hơi, đầu nhức căng căng, tim đập hồi hộp, thần mắt khờ khạo; bởi sáng nào cũng vậy, tôi dậy thật sớm, hốt hoảng như người bị ma đuổi, tôi phóng thật lẹ vào sâu trong phòng tắm. Nước ấm dội xuống cuống cuồng, tôi sấy tóc hối hả, tôi chải tóc vội vàng, tôi mặc quần áo thật lẹ, tôi ba chân bốn cẳng phóng ra xe, xe đề máy, tôi biến mất vào dòng đời xe cộ ngược xuôi.

Tách rời dòng xe đen nghìn nghịt như những con bọ hung đông lạnh không nhúc nhích trên xa lộ chằng chịt dọc ngang, tôi kiếm đường tắt, hốt hoảng bẻ trái, lừa lừa quẹo phải, tôi bực bội bấm còi, tôi phóng vội vàng vào hãng cam.

Ngồi nhặt những trái cam tươi, tôi xếp vào thùng đều đặn như người máy. Ngồi đếm những quả cam bóng lực lưỡng da căng tròn, tôi xếp vào thùng gỗ, đường rầy dây chuyền lăn đều đẩy tới những vòng quay. Nơi cuối đường, thùng gỗ đầy cam chầm chậm lăn vào lòng xe vận tải. Đầy những thùng cam, xe vận tải đề máy quay tròn mười sáu bánh xe lăn tới những nẻo đường xa lộ. Xe vận tải khác trống hoắc lầm lì lăn bánh tới, nóng nẩy chờ đợi những thùng gỗ cam tươi chất đầy lòng xe…

Hai mươi năm của cuộc đời vừa qua, tôi ngồi nhặt cam, xếp cam, lương khá. Thoạt tiên là mười lăm đồng. Năm năm sau lương tăng lên. Năm thứ bẩy, tôi hóa thành anh cai, nhận được lương phụ trội làm xếp. Được làm anh cai, tôi tới hãng sớm hơn, ở lại cũng trễ hơn. Nhưng cũng chẳng sao. Sớm và trễ đều hóa ra những đồng tiền bạc trăm bạc ngàn vào ngày thứ Sáu cuối tuần. Bởi thế tôi hăng hái lao vào nghề xếp những trái cam vô thùng gỗ. Cuộc đời bỗng dưng ngập những tiền là tiền. Cuối tuần, cầm tờ ngân phiếu hãng cam trả với bốn con số, tim tôi đập mạnh, niềm vui tiền bạc dâng lên tê tê đầu lưỡi, bao nhiêu nhọc nhằn cực khổ bởi sáng dậy sớm, chiều về trễ, hốt hoảng tranh giành đường đi trên xa lộ tự nhiên tan biến bởi những đồng tiền vào ngày thứ Sáu cuối tuần.

Tôi hát nho nhỏ,

“Tiền là tiên là Phật,

Là sức bật của tuổi trẻ,

Là sức khỏe của tuổi già”.

Tiền!

Có tiền là có tiên. Vợ tôi đã đẹp giờ lại càng thêm đẹp bởi những đồng tiền của hãng cam. Nàng sửa cằm, bơm môi, nâng ngực, cắt mắt, nàng đẹp rực rỡ, nàng ăn trắng mặc trơn. Tôi muốn ăn Phở, nàng nấu Phở nước trong. Tôi muốn ăn cháo lòng rắc tiêu sọ, cơm sườn tàu hủ ky, nàng lái xe Bimmơ xuống phố mua cơm cháo. Tôi muốn hút thuốc ba số 5, nàng ghé vào tiệm mua cho tôi mấy cây. Cẩn thận, nàng còn mua thêm mấy gói thuốc con mèo. Con tôi hai đứa, mịn da đẹp thịt, học hành giỏi giang trong trường đại học tư thục nhờ lương bốn số cuối tuần của anh cai hãng cam. Nhà tôi cất cao nhất khu đồi, bốn phòng rộng thênh thang. Hai vợ chồng tôi một phòng, căn phòng có màn cửa nhung. Một đứa con gái, một đứa con trai, mỗi đứa một phòng. Mỗi phòng căn bản là một TV và một máy vi tính. Cạnh phòng ăn là bar rượu rộng thênh thang. Dưới hầm nhà, xếp đều tăm tắp những chai rượu VSOP, rượu vang đắt tiền. Cạnh phòng ăn, tôi gọi người tới biến thành căn phòng có ghế da hơi nằm dài theo dõi dàn máy home theater hiệu Sony chiếu phim trên màn ảnh đại vĩ tuyến. Asia, Thúy Nga, Vân Sơn, phim Việt Nam, tôi nằm dài coi trong rạp nhà, mà tưởng là mình đang ngồi coi trong rạp màn ảnh 4D bốn chiều.

Cuộc sống tôi thênh thang. Xe Bim-mơ, vợ tôi một cái, tôi một cái. Tôi yêu vợ, yêu con, và yêu cuộc sống!

Bởi yêu vợ và yêu con, tôi anh cai hãng cam làm thêm ngày thứ Sáu, thứ Bẩy, và luôn cả ngày Chúa Nhật. Hai chục năm rồi, ngày nào tôi cũng đi làm.

Tôi đếm tiền mỏi tay!

Tiền giấy đếm, sướng những đầu ngón tay.

Tôi hạnh phúc mênh mông!

Đời tôi màu hồng.

Chuồn chuồn bay đầy trên cánh đồng cỏ xanh.

Chuột đồng no nê căng tròn rong chơi trên đồng lúa vàng.

Cá chem chép vàng ươm êm đềm bơi lội dọc theo bờ sông đỏ màu phù sa.

Tôi, thiên đàng trần thế!

Hồn ơi, vui lên!

 

Sáng hôm qua, như thường lệ, tôi dậy sớm, cổ họng đau ran rát.

Đi khám,

Bác sĩ nói,

— Ung thư cuống họng.

Lần đầu tiên trong đời tôi nếm vị thuốc.

Những lần chạy chemotherapy, tóc tôi rụng, đầu tôi sói sọi!

Thân thể xanh xao. Mặt bủng da chì!

Tôi vàng như những trái cam mà có một thời tôi xếp xếp gói gói vào thùng gỗ năm xưa.

Tôi húp phở, phở không ngon.

Tôi chán những chén cháo lòng rắc tiêu sọ.

Tôi ói ra những miếng cơm sườn nướng tàu hủ ky.

Tôi ho sặc sụa với hơi thuốc ba số 5, thuốc đầu con mèo.

Tôi nhổ ra phèn phẹt ngụm rượu đỏ Cabernet Sauvignon.

Tôi giờ này chỉ còn nuốt được những viên thuốc ung thư.

Sáng sáng nhìn qua khung cửa,

Bình minh rực rỡ,

tôi mơ sức khỏe.

Tôi khóc! Trời ơi, sao đời phù vân!

Nếu biết thế, tôi sẽ không sống như tôi đã từng sống hơn hai mươi năm vừa qua.

Trời mùa hạ xanh tươi, nhưng sao tôi thấy lá vàng đong đưa bên khung cửa.

Tôi hối tiếc cho những ngày xưa, những ngày còn sung mãn.

Cuối tuần, vợ tôi ghé vào viếng thăm.

Mười ngón tay của nàng, mầu hồng tô son thơm mùi phưng phức. Cặp môi trái tim, mắt phượng mở lớn, đôi ngực căng tròn, nước hoa từ thân thể nàng bốc mùi thơm hăng hắc. Tôi nhìn nàng, dáng nàng sang, tóc nàng đen óng sợi tóc dầy, tôi mơ ước sức khỏe ngày xưa.

Nàng hỏi, “Bao giờ anh về?”

Con tôi hôn lên vầng trán, “Thôi, con phải về,

Ngày mai con có bài thi cuối khóa.

Chúc bố chóng bình phục”.

Nhưng tôi vẫn tuột dốc.

Ung thư cổ họng gậm nhấm ăn mòn thân xác.

Tôi rớt xuống.

Tôi chạm đáy vực sâu.

Tôi đốt nến, nhìn lên tượng thánh giá.

Tôi đôi môi mấp máy như Hàn Mặc Tử:

“Ave Maria, Thánh Nữ Đồng Trinh,

Xin chữa con!

Xin cứu con.

Nếu bây giờ,

Phép lạ xẩy ra,

Con sẽ vẫn đi làm ở hãng cam,

Con sẽ vẫn làm anh cai,

Nhưng con sẽ không đi làm thêm ngày thứ Bẩy, Chúa Nhật.

Bởi con đã nhận ra đời sống này vô thường!

Có đó rồi mất đó,

Vô thường! Vô thường! Đại vô thường!”.

Nhưng phép lạ không xẩy ra.

Tôi tiếp tục mệt nhọc với ung thư,

Tôi khò khè với bệnh tật!

Ung thư tiếp tục phá nát cuống họng!

Tôi nằm dài trên giường bệnh,

Con tôi hỏi, “Bố ơi, bao giờ bố về?”.

Tôi khóc, không nói được nữa, bởi ung thư đã phá rách toang cổ họng.

Tôi run run năm đầu ngón tay, viết lên trên tờ giấy trắng tinh, “Sao hai đứa con gầy vậy?”

Con tôi nói, “Bố ơi! Mẹ bỏ đi rồi!”.

Tôi hét lên! Tiếng hét cuồn cuộn xoáy sâu đẩy tôi rơi xuống vực thẳm!

Tôi mở mắt ra,

Người ướt đẫm mồ hôi!

Nhìn qua khung cửa,

Tôi nhận ra bình minh thứ Bẩy cuối tuần rộn ràng khua vang.

Bên khung cửa,

Có chú chim nho nhỏ say mê hót vang khúc hát bình dị, “Good morning! Chào bình minh buổi sáng”.

Tỉnh cơn ác mộng,

Tôi KHÔNG hốt hoảng như người bị ma đuổi, phóng thật lẹ vào sâu trong phòng tắm như mọi ngày trong hai mươi năm qua.

Nhưng tôi quỳ bên chân giường, tôi đọc một lời kinh nho nhỏ với Chúa, với Phật, và với Bụt.

Thấy tôi bước xuống nhà pha ly café buổi sáng, vợ tôi ngạc nhiên hỏi,

— Ủa, không đi làm sao?

Tôi đáp cộc lốc,

Không!

Nhưng mặt tươi như hoa, nhìn qua khung cửa, hát nho nhỏ một bài ca  

Nguyễn Trung Tây

 


trang chính | lời giới thiệu | sống lời chúa | truyện ngắn | liên lạc

copyright © 2004 nguyentrungtay